The War Cry Holy:Dir Last Lucifer 1

posted on 08 Oct 2009 17:51 by fashion-mer

สวรรค์เจ็ดชั้น

นรกเจ็ดชั้น

ตรงกลางที่กั้นระหว่างนรก กับ สวรรค์

คือโลกมุนษย์

...............+++++++++++++++++++++++++++++

สายฝนกระหน่ำร่วงลงมากระทบพื้นดิน
เพื่อดับพระเพลงสีแดงฉาดสลับส้มที่พลิ้วแผดเผาโหมมอดไหม้กองซากศพที่กองท่วมท้น

ชายหนุ่มนัยต์ตาสีอำพัน ผมสีทองยาวสยายอย่างใยไหมลู่ไปตามแรงลม
ยืนจ้องมองซากศพราวกับว่าไว้อาลัยให้กับสิ่งที่เขาพึ่งกระทำ
ยิ่งเหมือนเปลวเพลิงลุกโชนตามแรงลมเท่าไร เขาก็เหมือนจะยิ่งเห็นเหล่าวิญญาณที่กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง
ภายในเพลิงนั้น
เขาหลับตาลงเสียงของผู้คนที่วิงวอนร้องขอชีวิตยังแว่วแผ่วมาในโสตประสาท

"พระเจ้าใจร้าย ท่านฆ่าพวกเรา ท่านทำร้ายเรา"
ยังคงดังกึกก้องไปมาภายในหูคู่งาม เสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่ยังไม่ประสีประสาร้องคร่ำครวญ
เขาขบฟัน กำมัดแน่น จนเลือดรินไหลเต็มฝ่ามือทั้งสองข้าง

ทำอะไรไม่ได้...นอกจากแสดงสีหน้าที่ยากเกินจะบรรยายอออกมาแทน

แม้กระทั้งน้ำตาก็ไม่ยอมไหลอาบแก้มเลยแม้สักหยดเดียว....

ร่างสามร่างร่อนทะยานลงกับพื้นดินอย่างนุ่มนวลพร้อมกับปีกสีขาวบริสุทธิ์
ทั้งสามตรงเข้าหาชายหนุ่มที่ยังคงทอดสายตามองดูเพลิงที่ยิ่งโหมท่ามกลางสายฝน

"ท่านลูซิเฟอร์ขอรับ...ทางสภามีหมายเรียกให้ท่านเข้าร่วมการประชุมขอรับ"

หนึ่งในสามชายฉกรรจ์สวมหน้ากากสีขาวที่ปิดแค่ช่วงปากกับลำคอและสวมผ้าคลุมยาว
มีตราสัญลักษณ์เป็นไม้กางเขนเปล่งรัศมี เอ่ยขึ้นอย่างน้อบนอบตามธรรมเนียมของผู้ที่มียศน้อยกว่า

"อืม...งั้นข้าก็จะรีบ ฝากพวกเจ้าจัดการทางนี้ด้วย"

"ขอรับ..." ชายทั้งสามตอบรับอย่างพร้อมเพรียงและต่างนอบศีรษะก้มลงเพื่อทำความเครารพ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา บุคคลตรงหน้าก็ไมได้อยู่แล้ว...หากแต่ใช้ปีกสี่ปีกที่ทรงพลังโผบินขึ้นไปยังท้องนภา
และตัวเขาก็ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามองลงมายังเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยกองเพลิงเป็นย่อมๆ
หากยิ่งมอง....ตัวของเขาเองจะยิ่งรู้จักเจ็บปวด
เจ็บลึก....ไปจนถึงก้นบึ้งแห่งความรุ้สึก... ความผิดบาปของเขา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เดี๋ยวนี้รู้จักเข้าประชุมสายหรือ? ลูซิเฟอร์"

"เจ้าก็เช่นกันมิใช่เหรอ? อีกอย่างยังไม่เริ่มประชุมกันเลย ไม่ใช่หรือ?ไง คาออส"

ชายหนุ่มผิวขาวราวหิมะ ผมสีเงินเงางามราวกับประกายของหิมะเมื่อยามต้องแสงแดด นัยต์ตาเหยี่ยวสีเขียวมรกตเข้มภายใต้กรอบแว่นส่งยิ้มร่า
เพื่อทักทายลูซิเฟอร์ซึ้งหยุดรอระหว่างทางเดินที่จะเข้าห้องสภาชั้นสูงของระดับเทพ

"เอาน่า~ยังไงๆก็สายทั้งคู่แหละ แล้วยิ่งถ้ามั่วพูดกันอยู่ตรงนี้ละก็เราจะยิ่งโดนระดับสูงเพ่งเล็งเอาน่ะ"
คาออสยังคงยิ้มร่าเริงผิดกับลูซิเฟอร์ที่สีหน้าฝืนยิ้มอย่างเห็นได้ชัด

"ไหงทำหน้าอมทุกข์ทุกที่ ที่ลงไปข้างล่างละนั้น"

คาออสเอ่ยถามทั้งที่แก่ใจก็รุ้ซึ้งคำตอบ

"เป็นเจ้าก็ดีน่ะ คาออสอยุ่แต่ข้างบน ไม่ได้ลงไปข้างล่าง ไม่ต้องทนเห็นภาพ...."
เสียงของเขาขาดห้วง..เขาเงียบลงก่อนจะถอนหายใจราวกับอยากระบายความรุ้สึกออกมาให้หมด

คาออสไม่รุ้จะปลอบอย่างไรดี เขาเข้าใจดีถึงความรู้สึกของลูซิเฟอร์
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากตบหลังเป็นเชิงปลอบประโลมได้เพียงเท่านั้น

สำหรับลูซิเฟอร์แล้ว เขาไม่ได้ชอบการฆ่าฟัน เขาเกลียดสงคราม เขาเกลียดกลิ่นคาวเลือด

เลือดสีแดงที่สาดกระเซ็นใส่ตัวและใบหน้า

เกลียดเสียงร้องคร่ำครวญอ้อนวอน

เสียงครวญครางทุกข์ทรมาน

ใบหน้าที่ร่ำไห้อย่างเวทนา

เขาไม่ได้ชื่นชอบมันเลยสักนิด

ขณะที่ทั้งคู่เร่งฝีเท้าไปตามระเบียงทางเดินอย่างเงียบๆเพื่อตรงไปยังห้องสภา

ลูซิเฟอร์ก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง ทำให้เขารีบหันหลังกลับไปมอง

แต่ก็มีเพียงความว่างเปล่า...ไร้จิตของคนที่เขารุ้จักดี

"เป็นอะไรไปเหรอ?ลูซิเฟอร์"คาออสถามใบหน้าฉงนสงสัย

"เปล่า...แค่คิดว่ามีคนสะกดรอยตามพวกเรามา"
ลูซิเฟอร์ตอบแต่สายตายังคงสอดส่ายอย่างระมัดระวัง

"บนวิหารเอฟวีต้าที่นี้นะเหรอ? ข้าว่าเจ้าคงกังวลใจเกินไป...ที่นี้เหล่าทหารก็คุ้มกันอย่างแน่นหนา"
คาออสเอ่ยเพื่อให้ลูซิเฟลคลายความกังวล

"มันก็ไม่แน่หรอก...ถ้าเกิดเป็น...." "วันนี้แหละเสร็จข้าแน่ๆบุตรแห่งรุ่งอรุณ ย๊าก!!!"

ยังไม่ทันขาดคำ ร่างๆหนึ่งก็กระโจนจากต้นไม้พุ่งลงมาหมายเอาศาสตร์สรรพาวุธฟาดฟันไปยังเป้าหมายที่เล็งไว้อยู่นานแล้ว

"หือ?กะแล้วเชียวว่าต้องเป็นเจ้า...มิคาเอล"

ลูซิเฟลไหวตัวทันเบี่ยงตัวหลบให้พ้นรัศมีของคมดาบและใช้ดาบเล่มงามของตนรับคมดาบของอีกฝ่ายไว้ได้

"ฮึ่ม~"ดูถ้าสิ่งที่ลูซิเฟอร์ทำจะก่อความไม่พอใจให้กับอีกฝ่าย มิคาเอลยังคงไม่ยอมแพ้ เขาตวัดดาบอย่างแรงอีกครั้งเพื่อให้หลุดจากพันธะของอีกฝ่าย
ตอนนี้เขาหมายเล็งที่หัวไหล่อีกข้างของลูซิเฟอร์แทน แต่ลูซิเฟอร์ก็ยังคงรับได้อย่างสวยงาม
เจ้าตัวที่รับคมดาบได้อีกครั้งฉีกยิ้มน้อยๆที่มุมปากก่อนจะสะบัดคมดาบอีกฝ่ายร่วงลงไปอย่างแรง...

"อะ!"มิคาเอลอุทานเมื่อดาบของลูซิเฟอร์จ่ออยู่ที่คอหอย

"ไง~มีอะไรจะพูดหรือเปล่า? มิคาเอล"ลุซิเฟอร์กล่าวเสียงเย็บ

"อุ....ฮึ่ม"มิคาเอลกัดฟันแน่น

"ว่าไง"ลูซิเฟอร์ยังคงพูดต่อ พร้อมกับใช้ปลายดาบเป็นเครื่องกระตุ้น

"ยอมแพ้แล้ว"ในที่สุดมิคาเอลก็พูดคำที่เกลียดที่สุดออกมาจนได้

"ดีมาก~"ลูซิเฟอร์ยิ้มร่าก่อนจะแปรสภาพอาวุธคู่กายให้เป็นต่างหูไม้กางเขนสีเงินอันเงางามแล้วค่อยๆบรรจงใส่มันที่ใบหูข้างขวา

"ตะ...แตะ..แต่.ว่าข้าจะไม่ยอมแพ้ท่านแน่ๆท่านพี่"
มิคาเอลผู้มีผมสีแดงยุ่งเหยิงราวกับเปลวเพลิง นัยต์ตาสีส้มสดใสแฝงแววมุ่งมั่นที่จะชนะผู้เป็นพี่ชายให้จงได้

"เหอะๆหนอย~ทำปากดี แค่เพียงสองกระบวนท่าเจ้าก็แพ้ข้าแล้วมิคาเอล"
ลูซิเฟอร์ขยี้หัวของมิคาเอลด้วยความเอ็นดูรักใคร่ จนดูยุ่งกว่าเดิมก่อนจะปล่อยออก

"แต่ยังไงมันก็ต้องมีสักวันแหละที่ข้าชนะท่านแน่ๆท่านพี่"
มิคาเอลยังพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งหมายเพราะยังไงคนผู้นี้ก็คาดหวังที่จะเก่งกาจกว่าพี่ชายอยู่แล้ว

"ข้าจะรอดูวันนั้นละกัน เจ้าน้องชาย"
ลูซิเฟอร์ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะผละจากมิคาเอลแล้วเดินเคียงคาออสไป...

"ว่าแต่ท่านพี่มาประชุมเรื่องอะไรกันละ?"
มิคาเอลวิ่งตรงดิ่งตามลูซิเฟอร์และคาออสจนตีเสมอ

"ยุ่งจริง~ไม่ใช่เรื่องของเด็ก"
ลูซิเฟลทำสีหน้ารำคาญใจกับนิสัยอยากรู้อยากเห็นของน้องชายตัวดีที่แสนจะเหลือขอ

"ข้าไม่ใช่เด็กนะ! ถึงยังไงๆข้าก็เป็นถึง1ใน7เทพของสวรรค์เชียวนะ!!"
มิคาเอลโมโหหน้าแดงกร่ำ ตะโกนโหวกเหวกดังลั่นจนลูซิเฟลและคาออสต้องเอามืออุดหู

"ขอรับ~ขอรับ~ งั้นท่านมิคาเอลช่วยรออยู่ข้างนอกก็แล้วกันนะขอรับ กระผมลูซิเฟอร์จอมทัพของสวรรค์จะขอเข้าประชุมก่อนก็แล้วกันนะขอรับ"

"ปัง!"

ลูซิเฟอร์ปิดประตูแล้วหนีเข้าห้องสภามาได้สำเร็จ ถึงแม้จะยังมีเสียงแว่วอาละวาดของมิคาเอลดังลอดอยู่ข้างนอกก็ตาม
แต่ทั้งเขาและคาออสก็ไม่ได้สนใจ ทั้งคู่ต่างเดินไปยังที่นั่งที่ถูกจัดเตรียมไว้

"รู้สึกจะมาทันการประชุมนะ"
คาออสพูดจบสายตาเหลือบมองไปยังอัฒจรรย์สูง ที่ในแต่ละที่นั่งมีเทพชั้นต่างๆนั่งประจำทั้งสิ้น

เบื้องหน้าของพวกเขาคือที่นั่งของเทพระดับสูง จอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่เริ่มฉายภาพให้เห็น

"เปิดการประชุม"
เสียงแอกโค่ดั่งกังวานไปทั่วห้อง เป็นสัญญาณให้เริ่มเงียบเสียงลง

ลูซิเฟอร์จ้องมองไปยังบุคคลที่กำลังย่างเท้าเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามเพื่อมายังแท่นประชุม

"สวัสดีทุกๆท่าน...."

เสียงแหบห้าว ดวงตาเยือกเย็นไร้แวว ผู้อยู่ใกล้กับบังลังค์แห่งพระบิดา

ซาฟิโรน ชายผมยาวสีขาวซีดราวหิมะที่ทับถม

บุคคลเพียงคนเดียวที่ลูซิเฟลไม่ถูกชะตาด้วย ยามที่เห็นซาฟิโรนเขาต้องรุ้สึกหนาวไปจนถึงสุดขั้วของหัวใจ...

"วันนี้เราจะมาเปิดการประชุมเรื่อง...."
ซาฟิโรนส่งยิ้มที่แสนเยือกเย็นมาให้กับทุกคนในห้องสภา..

edit @ 8 Oct 2009 17:56:18 by Kurei Back

edit @ 8 Oct 2009 17:56:43 by Kurei Back